وقت شناسی

27 06 2009

حالا الان که اصلا حسش نیست، ولی سر وقتش باید بشینیم بحث کنیم که چه مرضیه که ایرانی ها هیچوقت سر موقع سر قرار حاضر نمی شن!
اگه یکی بخواد یه وقتی بره از داروخونه واجبی بخره حتما سر موقع اونجا حاضر میشه، اما وقتی باید سر موقع طبق قرار یه جایی باشه دست کم یک ربع دیرتر میره. خیلی بدیهیه که این یعنی طرف مقابل رو به اندازه […] خودش هم به حساب نیاورده! کمی فکر کنیم…


کارها

Information

10 responses

27 06 2009
مهشید

نه به خدا اینجوری که میگی آدم فکر نمیکنه! شایدم داره خودشو واست خوشگل میکنه دیر میشه :دی
(میگن چوبو که برمیداری گربه دزده حساب کار خودشو میکنه ، احساس کردم اینو واسه من نوشتی
)

27 06 2009
nemidoonim

نه خوب، اون قرار ملاقات که گفتی قضیه اش فرق می کنه، اصلا خانم ها به خاطر ناز کردن یه خورده دیر تر میرن، اما من منظورم در حالت کلی بود. دیگه مثلا جلسه ملاقات با استاد که خوشگل کردن نمی خواد (شاید هم این یکی از شگرد های آکادمیک خانم ها باشه و من ندونم!) p:

27 06 2009
سارا

ببین من واقعاً مشتاقم که یکی جواب این سوالتو بده …بلکه منم فهمیدم این چه مرضی هست واقعاً

27 06 2009
مهشید

شگرد های آکادمیکمون کجا بود برادر !😉 اینا بیشترش به خاطر بد عادتیه …

27 06 2009
n!MA

همه ۵ دقیقه دیر میرسن. روز بعد همه میگن همه ۵دقیق دیر رسیدن پس ۵دقیقه بعد رو هدف میگیرن و ۵ دقیقه هم دیر میرین میشه ۱۰ دقیقه و …

ولی انصافا این کانادایی‌ها* از ما بدترن (تو قرار‌های غیر کاری). من تاحالا با ۳-۴ نفر دعوای درست حسابی کردم سر دیر رسیدن (با یه لحنی که تو ایران هیشکی دیر نمیاد) 

*مکزیکی چینی فرانسوی … انصافا هندی ندیدم که دیر بیاد

27 06 2009
Athena

من در زمان های بسیار بسیار قدیم به موقع می رفتم سر قرارهام ، اما همیشه حداقل نیم ساعت الاف (یا علاف، فکر کنم همون اولی درسته) می شدم . حتی یک بار بعد یک ساعت به دو نفری که باهاشون قرار داشتم زنگ زدم و هر دو هنوز خونه بودن!!! طبیعتا منم کم کم همین جوری شدم
خلاصه ی همه ی این حرفا اینه که عادت!

27 06 2009
ALI

من اینو قبول ندارم که دیر رفتن همیشه بخاطر کم اهمیت دادن به طرف مقابل، بعضیا اصولاً تنبلن و دقیقه ۹۰ ای.

فک کنم بهترین کاری که آدم میتون بکنه اینکه ببین با کی‌ قرار داره، و با توجه به وقت شناسی‌ اون طرف، اونم خودشو تنظیم کنه که کی برسه.

27 06 2009
n!MA

اون آدمای دقیقه ۹۰ی به هواپیما دیر نمیرسن چون به پول بلیطشون اهمیت میدن. به قرارشون با استادشون دیر نمیرسن چون به آینده علمیشون اهمیت میدن. به قرارشون با من (یا تو) دیر میرسن چون به وقت من (یا تو) اهمیت نمی‌دن. به همین سادگی.

فکر کنم راه حلش اینه که اولا خودمون قبول کنیم دیر کردن قابل قبول نیست. دوما به کسانی که دیر میکنن نشون بدیم که از تلف شدن وقتمون ناراحت میشیم و به هر شکلی که بلدیم تلف شدن وقتمون رو برای اونا هزینه بر بکنیم…

من فعلا با ۵ نفر طرفم که هیچکدوم از این حرفا رو نمی‌فهمن… استدلالشونم اینه که ما نمی‌خوایم برای رسیدن به تفریحمون به برناممون فشار بیاد. دارم از روش علی استفاده میکنم و همیشه دیر میرم.

28 06 2009
عباس

آقا من می‌خواستم به یاد فیس بوک این پستتو لایک کنم، ولی نداشت. شما فرض کن تامب آپ!

28 06 2009
Javad

از این حرفایی که زدی نتیجه گرفتم که من ایرانی نیستم.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: